Masadaki notlardan birinde "Oda kafe evimiz, Alican abi canımızdır" yazıyor ve bu not mekanın ve insanının ne kadar samimi olduğunu gösteriyor bize...
Oda Kafe
Alican Gül
1986 - Sivas
-Neden bu işi yapıyorsun ve kaç yıl oldu?
-Belli bir süre İstanbul’da yaşadım. Sonrasın da tekrar Sivas’a döndüm. Tabi
büyük bir boşlukta kaldım döndüğümde. Bir gün bizimkilerle oturduk konuşuyoruz
bir nevi aile toplantısı. İlk fikir rahmetli kuzenimden çıktı, böyle böyle bu işi
yapsak nasıl olur diye düşündük. Neden olmasın olur ya dedik sonra. O zaman düşündüğümüz kafamızda tasarladığımız bir konsept vardı. Tam da düşündüğümüz tasarladığımız gibi bir yer oldu burası.
-İşini seviyor musun? Bu işi yapmasaydın hangi işle uğraşmak isterdin?
-Evet seviyorum. Sıkılmadan yapıyorum. İhtimalleri pek düşünmem ama bu iş olmasaydı psikiyatrist olmak isterdim. Burada da bir nevi o işi yapıyoruz, amatör terapistlik diyebilirim :) Buraya gelenleri dinlemeyi çok severim. Tavsiye vermek demeyelim de çünkü her
insan ayrı bir gezegendir, onlarla fikir alışverişinde bulunuyorum.
-Bu şehirden beklentilerin nelerdir? Bu şehri
seviyor musun?
-Beni kendi halime bıraksın yeter :) Bir beklentim yok. Bu
şehri seviyorum çünkü bana çok güzel insanlar kattı.
-Bu şehirde olmasan nerede çalışmak isterdin? Mutlu olduğunu düşünüyor musun Sivas’ta?
-Daha büyük bir yerde olmak isterdim. Mesela Tokyo’da... Toronto'da bu
işi yapmak isterdim. Farklı insanların olduğu bir yerde. (Peki hiç -tası
tarağı toplayıp buradan gideyim- dedin mi? )Ya ben öyle gözü kara bir insan
değilimdir. Mesela kuzenim -ben Nepal’e
gideceğim- dedi ve de gitti :) Benim yapacağım hareket değil onlar. Hatta bazen
kendimde gördüğüm bir eksikliktir gözü kara olamamak.
Mutluluk bir ruh halidir bence. Gelip geçici bir şey değildir. İnsan bazen üzüntülü olduğunda da mutlu olabilir. Bir kişiliktir mutluluk. Koruma gerektirir. Şahsen ben bunu koruduğumu düşünüyorum.
-Peki Sivas'taki insanlar mutlu mu sence?
-Değiller. Ciddi bir açığı var insanların bu konuda. Yani
bence mutlu değiller. Kendisi olabilme özgürlüğüne sahip insanlar daha mutlu
oluyor benim gözlemlediğim kadarıyla. Kendisi
olabilme özgürlüğünü tanımıyor bu şehir. Bir yer de serserilik de bir haktır. Kendisi olamayan bu
konuda problemi olan insanlar mutlu olamıyor. Eğer
kendileri gibi olurlarsa kötü şeylerin olacağını düşünüyorlar. Çevrenin
onlardan beklediği gibi olmaya çalışıyorlar. Kendi istediği gibi hareket
etmiyorlar. Başka bir görüşü varken bunu dile getiremiyor. Bu bir sıkıntı, büyük bir sıkıntı hem de. (-Sivas’takiler mi yoksa dışarıdan
gelenler mi daha mutlu?) -Genelde diğer şehirlerden gelenler daha rahat hareket ediyor ve dolayısıyla daha mutlu.
-Hobilerin var mı? Boş zamanlarında ne yaparsın?
-Çok zamanım olmuyor, çünkü "esnaflık: maddi getiriler karşılığında özgürlüğünüze bedel olarak yaptığınız bir anlaşmadır". Böyle olunca hobilerin büyük bir kısmını kafede yapabiliyorum ancak. Lisan öğrenme hevesim var, İspanyolca çalışıyorum. Onun dışında roman okurum ama
kitap okumak bir hobi değildir, sürekliliği olmalı. Burada servis yaptıktan sonra açıyorum iki dal roman okuyorum.
-Yıllardır burada insanları gözlemliyorsun. İlk
çalışmaya başladığın zamanlardan beri insanlarda nasıl bir değişim var?
-Valla çok akıllı gençler gelip gidiyor buraya. Çok
umutluyum gençlerden. Bu işin maddi getirisinin
yanı sıra en güzel tatlardan birisi de yaptığım güzel muhabbetler. Birbirimizin
konuştuğu dili anlamak çok güzel. Karşılıklı
bir saygı oluyor samimiyete dayanan. Biraz dersleri asan bir
kitle var ama olacak o kadar. Çünkü buradaki üniversite öğrencilerin
sevebileceği tarzda bir yer değil. Cumhuriyet Üniversitesi öğrenciler için değil de sanki öğretmenler
için açılmış, onların akademik gelişimlerine yardımcı olan bir okul gibi.
-Ne yapılsa ya da ne olsa daha güzel
olur bu şehir?
-Farklılık olmalı. Sivas’ta renk tonu siyah ve gri
sadece. Biraz sıkıcı bir durum. Herkes
birbirine benziyor. Aynı şekilde giyiniyor, aynı muhabbetler dönüyor, tekrara düşüyor. Farklılığın çok az olduğu
bir yer. Bir tane farklı insan yok mu arkadaş diyorum, yok ya herkes aynı :) Böyle olunca da şehir genç
kitle için biraz sıkıcı oluyor. Yeri geliyor ben bile sıkılıyorum. Bu
insanların mavisi yeşili yok mu, valla yok. (Yani zamanla mı olur böyle
renklenmeler?) Valla bu derin bir mevzu. Farklı bilim dallarını da bilip öyle
yorum yapılabilir ancak. Farklı insanları tanımak roman okumak gibi çünkü...
-Bize anlatabileceğin bir anın var mı bu kafede yaşanan?
-Burada tanıştığım Elif ve Onur diye çok yakın arkadaşlarım var. Sizden iyi
olmasınlar. Kendi aralarında nişan yaptılar. Burada yaptık nişanı. Ben kestim kurdelelerini.
Çok güzeldi o gün.
-Bu kafenin bir geleneği var: Not bırakmak. İlk nasıl
başladı bu gelenek?
-Sevdiğim bir arkadaşım vardı. İçi açılan bir maket getirdi.
Açıp kâğıt koyuluyor içine. Hadi buraya yazalım koyalım dedi. Bir iki kişi
içine bir şeyler yazıp koydu. Sonra aldı başını gitti. Ben de baktım böyle olmayacak bu iş baya bir birikti, fikir ve hissiyat
kutusu yaptım koydum buraya. İlk başta insanlar çekiniyordu ama sonra herkes
yazmaya başladı. Yazılanlar biriktikçe masaların üzerilerine, camın altına koyuyorum. Bir dünya hikaye çıkıyor yazılanlardan.
-Çaylarımızı içtikten sonra o sıcak ortamdan ayrılıp buz gibi soğuk ve kaygan Sivas caddelerine düşüyoruz. Ve çok üşüyoruz.. :) Şehrin Yüzleri devam ediyor...
01.01.2016
-Çaylarımızı içtikten sonra o sıcak ortamdan ayrılıp buz gibi soğuk ve kaygan Sivas caddelerine düşüyoruz. Ve çok üşüyoruz.. :) Şehrin Yüzleri devam ediyor...
01.01.2016
Oda Kafe adres: Eski Kale Mahallesi Sirer Caddesi Türkiye Finans Bank Karşısı En üst kat.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder